Mongolię łączą z Polską długie więzy dyplomatyczne, Polska była piątym państwem, które uznało państwowość Mongolii. Nawiązanie stosunków dyplomatycznych miało miejsce 14 kwietnia 1950 roku, po czym Mongolia otworzyła w Warszawie własną ambasadę. Polska przedstawicielstwo w Ulaanbaatar umieściła dopiero w 1960 roku. Po zaistnieniu przełomu z początku lat 90-tych poprzedniego wieku relacje uległy pewnemu zanikowi, do czego przyczynił się rozpad bloku wschodniego i zanik wymiany handlowej, przez to także zahamowanie wymiany kulturalno-naukowej.

Oba państwa zmuszone były ułożyć swe wzajemne stosunki na nowych, równoprawnych zasadach, w pełni respektując swe demokratycznie ustanowione rządy. Dopiero wprowadzane są podstawy prawne wzajemnych kontaktów. W Warszawie 8 listopada 1995 roku zostało zawarte porozumienie w sprawie obowiązywania umów zawartych w latach 1954-1994. Dało to podstawę do kontynuacji relacji i uregulowało stosunki zawiązane za czasów funkcjonowania bloku wschodniego. Łącznie 12 umów pozostało w mocy, a 8 dokumentów zachowało moc warunkowo do czasu zastąpienia ich nowymi umowami, a 4 umowy współpracy gospodarczej utracą moc obowiązującą z racji wypełnienia przez Mongolię swoich zobowiązań finansowych wobec Polski.

W 1995 roku Polska usunęła z Ulaanbaatar swoje przedstawicielstwo dyplomatyczne, tłumacząc decyzje problemami finansowymi. Aż do 1999 roku Polskę reprezentował przedstawiciel rezydujący w Pekinie, po czym placówka została przywrócona. Ambasador K. Dębnicki złożył listy uwierzytelniające 30 maja 2001 roku. Warto zaznaczyć, iż przez owy okres Mongolia prowadziła nieustannie swoje warszawskie przedstawicielstwo. Ostatni mongolski ambasador, T. Baasansuren złożył na ręce A. Kwaśniewskiego listy uwierzytelniające 5 grudnia 2002 roku.

W latach 1975-2000 pomiędzy Mongolią a Polską funkcjonowała umowa o ruchu bezwizowym, lecz od 5 maja 2001 roku Polska od obywateli mongolskich wymaga wiz. Nota o wypowiedzeniu umowy ruchu bezwizowego została przekazany przez stronę polską w grudniu 2000 roku, tj. z wyprzedzeniem sześciomiesięcznym.

W 1995 roku Polskę odwiedził wiceminister spraw zagranicznych Cz. Baatar, a także dyrektor kancelarii prezydenta Mongolii B. Czimid, w 1997 roku przewodniczący Wielkiego Churalu P. Gonczigdordż i inni wysocy funkcjonariusze państwowi. W 1999 roku Polskę odwiedził prezydent Mongolii N. Bagabandi, który ocenił kontakty jako efektywne, nie tylko w ramach współpracy obustronnej ale także na forum międzynarodowym. Przypomniał i podziękował za wkład polskich konstytucjonalistów w tworzenie mongolskiej ustawy zasadniczej. Jak stwierdził Mongolia z uwagą śledzi reformowanie polskiego ustawodawstwa i chętnie skorzysta z polskich doświadczeń w tworzeniu własnego prawa.

Wśród wizyt liczne były kontakty parlamentarne: w 1991 roku (delegacja pod przewodnictwem S. Bilegsajhan, D. Cewegmid), w 1994 roku (del. pod przew. Dż. Urtnasan), w 1996 roku (del. pod przew. B Czimid), i w 1998 roku (del. pod przew. A. Ganbaatar). Polska była prezentowana w 1991 roku (wicemarszałek senatu Z. Kuratowska), w 1995 roku (dyrektor Departamentu Prawno-Traktatowego Ministerstwa Spraw Zagranicznych; marszałek senatu), w 1997 roku (prezes Głównego Urzędu Ceł), w 1998 roku (szef kancelarii prezydenta D. Hübner; M. Radlicki z MSZ), w 1999 roku (utworzenie komisji międzyparlamentarnej pod przewodnictwem M. Jankowskiego).

W czerwcu 2000 roku w Warszawie miała miejsce I światowa konferencja ministrów spraw zagranicznych „Ku wspólnocie demokracji”, odbyło się spotkanie polskiego ministra B. Geremka z mongolską minister N. Tuja.

Rok 2002 przyniósł 50-tą rocznicę ustanowienia stosunków dyplomatycznych z krajami Europy Wschodniej i Centralnej, co uczczono w Ulaanbaatar, na uroczystościach pojawił się polski ambasador, K. Burcki.