Turystyka zorganizowana powstała na terenie Mongolii dokładnie 46 lat temu. Wiąże się to z rokiem 1954, kiedy to przy Ministerstwie Handlu utworzono biuro ,,Dżuulczin" (Aóóë÷eí), mające zajmować się obsługą zagranicznych gości przyjeżdżających do kraju. W 1956 roku udoskonalono strukturę biura i wytyczono jego główne funkcje: obsługa turystów będących przejazdem lub przyjeżdżających do MRL oraz zapoznawanie ich z bogactwem mongolskiej historii, kultury, sztuki i przyrody. ,,Dżuulczin" przyjął swoich pierwszych gości w 1957 roku. Od tego czasu liczba osób przyjeżdżających do Mongolii powoli wzrastała. W 1965 roku, czyli osiem lat od rozpoczęcia swojej działalności biuro to obsłużyło zaledwie 401 turystów, natomiast dziesięć lat później w 1975 roku już 2375 osób.

Należy zauważyć, że turystyka od początku swojego istnienia na terenie kraju, aż do 1990 roku w dużym stopniu zależała od polityki Związku Radzieckiego i koncentrowała się na ówczesnych krajach socjalistycznych. Dlatego też w tym czasie aż 96% odwiedzających przyjeżdżało z krajów socjalistycznych, wśród których dominowali obywatele byłego ZSRR. Kraje te, wśród nich również Mongolia, podpisały między sobą umowy międzyrządowe o wzajemnej współpracy w turystyce. Trzeba tu dodać, że Mongolia nie otwierała swoich granic tylko dla gości z krajów komunistycznych. Rozwijała ona również turystykę z ówczesnymi krajami kapitalistycznymi, jednak było to zjawisko marginalne.

Pomimo tego, że turystyka, jako zjawisko, na terenie Mongolii istnieje już od 46 lat, jednak naprawdę w rozwoju tego sektora kraj ten stawia obecnie pierwsze kroki. Przez ponad czterdzieści lat jedynie biuro ,,Dżuulczin" zajmowało się obsługą turystów, a sam ruch turystyczny nie był duży. Działania w kierunku jego zintensyfikowania podjęto dopiero kilka lat temu, gdy rozpoczęto transformację gospodarki z centralnie planowanej na rynkową. Wtedy to wraz ze zmianą rządu i polityki zaczęto bardziej interesować się sprawą turystyki, a w 1995 roku sektor turystyczny został uznany przez rząd Mongolii za strategiczny dla rozwoju kraju.